Mengimbau semula detik-detik Malaysia pada zaman awal merdeka dulu, waktu tu kalau di kampung-kampung, jamban memang dibina berasingan dari rumah. Masa tu teknologi kita tak berapa hebat lagi.
Masa tu, aku mula pikir apa logiknya jamban dipisahkan dari rumah? Apa bezanya jamban dan bilik air? Kenapa jamban sering dianak tiri kan?
Orang putih kata 'smell travels.', dan mungkin sebab ni, jamban diasingkan dari rumah. Logik jugak. Ye la, buat nya abang aji baru balik kedai kopi pekena sambal petai campur telur asin, balik2 rumah nak melepas hajat, masalah besar jugak tu. So, kalau da jamban jauh dari rumah, kira bau tu tak la sekejam biasa. Kira sampai kat pangkal idung je la. Ok la skit kan?
Tapi, bebudak kampung dulu-dulu berani. Tak macam bebudak ari ni. Dulu, blakang rumah ada hutan. Nak pegi ngaji pon kene lalu kebun getah. So, bebudak dulu memang handal-handal belaka. Stakat jumpa ular senduk, ditibai nya dengan kayu.
Ingat lagi mak aku cerita pengalaman dia kecik-kecik dulu. Masa tu, satu malam tu dia tak boleh tido. Perut sakit. Tak tahan sangat agaknya, dia ajak mak long aku teman die ke jamban. Time tu dalam pukul 1 pagi kot. Mak long aku tu plak mengantuk,tapi die temankan jugak la. Siapa tak sayang adik kan?
Demi nak menghilangkan rasa takut, mak aku yg tengah berak dalam jamban tu buat-buat la berborak ngan mak long aku yg tunggu kat luar tu.
Mak Long : (Diam...takde jawapan)
Mak : Long! Kau ada tak tu?
Langsung takde jawapan dari Mak Long aku. Senyap sunyi...Yang ada cuma bunyik unggas.
Mak : Long, kot ya pon ngantuk, jangan la tido kat situ. Skit je lagi ni ha! Ntah apa yang mak bubuh dalam sardin tadi, abis perut aku memulas-mulas...Hadoii!
Kata-kata mak aku masih lagi tak disahut...
Mak aku dah cuak. Takut punya pasal, mak aku da nak baca surah fatihah dah, tapi ngenangkan dia dalam jamban, so mak aku tak jadi baca. Dia capai lampu minyak tanah, dia halakan ke celah pintu jamban tu. Dulu-dulu jamban kayu je. Kira memang senang la nak skodeng. Skali samar-samar die nampak ada lembaga putih rambut panjang tengah duduk mencangkung. Lembaga tu langsung tak bergerak. Jarak dia dgn lembaga tu ada lah dalam semeter.
Mak aku da nak nangis da. Tapi tu bukan pengalaman pertama mak aku jumpa antu. Teringat kata-kata wan (nenek) aku, "kalau jumpa benda pelik, jangan ditegur". Mak aku terus senyap tak kata apa-apa.
Habis je berak, die terus pecut lari masuk bilik. Selimut.
Dia tengok Mak Long aku tengah nyenyak membuta. Die gerakkan Mak Long aku.
Mak : Long, sampai ati kau kan?...
Mak Long : Mendenye Mah... ( Mah = nama timangan mak aku)
Mak : Esok-esok kalau kau mintak aku teman, jangan harap aku nak teman!
Mak Long : Kau merepek mende ni? Tido la..esok nak keje...(mak aku keje kilang masa muda2 dulu)
Mak : Ah,dah la kau Long. Serik aku nak tolong kau lagi pasni.
Mak Long : Eh, kau ni nape? Tengah-tengah malam marah2 aku ni?
Mak : Yang kau tinggalkan aku tadi apsal?
Mak Long : Tinggalkan? Ko cakap apa ni Mah?
Mak : Tadi masa aku berak, ko lari masuk rumah kan? Aku tau kau ngantok Long...tapi aku bukan slalu mintak kau teman aku. Jangan la tinggal aku sorang2 kot ya pon.
Mak Long : Mah...Sumpah Mah! Aku tak tau apa kau cakap ni. Bila masa plak aku bangun?
Mak : Eh?! Sapa plak yang teman aku tadi, kalau bukan kau?
Mak Long : ....
Mak Long : Dah dah.. Benda da jadi. 'Dia' tak mengikut kau balik, da cukup bagus. Lain kali kalau nak kejut aku, picit ibu jari kaki. Kau da lupa ke apa Mak ajar?
Kata wan (nenek aku) aku, kalau nk kejut orang bangun, picit ibu jari kaki dia, sebab roh kita keluar masuk ikut situ. Betul ke tak, Wallahualam. Tapi kalau ikut sistem refleksologi yg aku dengar, ibu jari kaki memang tempat saraf bahagian otak kepala berkumpol... sbb tu bila kejut tekan ibu jari kaki, biasanya orang akan bangun.
Esoknya, mak aku terus cerita kat arwah wan aku. Wan (nenek) aku cakap, "lain kali jangan bercakap bila dalam jamban." Jamban tu rumah syaitan. Tempat jin bertendang...
.
